Podstawową normą określającą wymagania i motody badań rękawic elektroizolacyjnych jest norma PN-EN 60903:2006. Norma ta wyodrębnia dwa rodzaje rękawic:
• Rękawice izolacyjne pięcio- i trzypalcowe, które stosuje się wraz z wkładanymi na nie skórzanymi rękawicami ochronnymi. Dodatkowa para rękawic ma zapewnić ochronę przed groźnymi czynnikami mechanicznymi.
• Rękawice izolacyjne pięcio- i trzypalcowe, które zapewniają jednoczesną ochronę przed porażeniem prądem oraz przed czynnikami mechanicznymi. Są one stosowane samodzielnie, bez dodatkowych rękawic. Rękawice tego typu nazywa się również rękawicami kompozytowymi. W przemyśle stosowane są również rękawice długie do ochrony całego ramienia.
Rękawice izolacyjne wykonywane są zazwyczaj z elastomeru, rękawice kompozytowe natomiast wykonuje się z elastomeru lub z tworzywa sztucznego. Elastomer jest zazwyczaj gumą, lateksem, związkami elastomerowymi zarówno naturalnymi jak i syntetycznymi, ich mieszaninami lub kombinacjami.
Według wytycznych normy, rękawice powinny być wyposażone w mankiet prosty lub dzwonowy, czyli o poszerzonej średnicy od nadgarstka aż do mankietu. Mankiet dzwonowy umożliwia nałożenie rękawicy na gruby rękaw ubrania roboczego.